Μέλαθρο: πρότυπο κοινωνικής καινοτομίας

Το Μέλαθρο Αγωνιστών της ΕΟΚΑ είναι ένα πολυδύναμο Ιατρικό Κέντρο που προσφέρει υπηρεσίες υψηλού επιπέδου στο σύνολο του λαού μας: Στέγη Ηλικιωμένων. Μονάδα Φυσικής Ιατρικής και Αποκατάστασης, Εξωτερικά Ιατρεία, Χημείο και Δελτία Υγείας Αθλητών. Αυτές τις μέρες το Μέλαθρο συμπληρώνει 15 χρόνια από την ίδρυσή του (έχουν εξυπηρετηθεί δεκάδες χιλιάδες  άτομα – ένας στους 5 Κύπριους έχει βοηθηθεί). Το Μέλαθρο, με το πρωτοποριακό, πολύπλευρο και πολυσήμαντο έργο του, έχει ξεπεράσει τα στενά σύνορα της πατρίδας μας. Μεγάλα κέντρα του εξωτερικού, όπως και το δικό μας Υπουργείο Υγείας, παραπέμπουν ασθενείς στο Μέλαθρο για αποκατάσταση και θεραπεία.

Η καταξίωση του Μελάθρου στη συνείδηση του Κυπριακού Ελληνισμού οφείλεται, σε μεγάλο βαθμό, στη σημαντική συμβολή των ΜΜΕ και των Φίλων του Μελάθρου, που στηρίζουν τις διάφορες εκδηλώσεις του ιδρύματος σε όλη την Κύπρο. Καλούμαστε όλοι να έρθουμε αρωγοί στον αγώνα για οικονομική στήριξη και διασφάλιση της πορείας συνεχούς αναβάθμισης και επέκτασης των προσφερόμενων από το Μέλαθρο υπηρεσιών. Στόχος να καταστεί το Μέλαθρο πρότυπο Ευρωπαϊκό Ιατρικό Κέντρο, εξοπλίζοντάς το, με όλα τα σύγχρονα μέσα.

Η κοινωνική καινοτομία αφορά στην αξιοποίηση των εθελοντικών οργανώσεων και όλων των οργανωμένων συνόλων, για την εξεύρεση νέων τρόπων αντιμετώπισης των κοινωνικών αναγκών οι οποίες δεν ικανοποιούνται επαρκώς από τον ιδιωτικό ή το δημόσιο τομέα. Η κοινωνική καινοτομία ενισχύει τις προσπάθειες της Πολιτείας για μια πιο διευρυμένη αλλά και πιο στοχευμένη κοινωνική πολιτική. Κοινός στόχος η δημιουργία ολοκληρωμένης και συνεκτικής πολιτικής, στήριξης των ευπαθών κοινωνικών ομάδων. Τόσο στο επίπεδο της κοινωνικής προστασίας, όσο και στο επίπεδο των πολιτικών ένταξης στην απασχόληση.

 Νίκος Σύκας

Επικοινωνιολόγος

(Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Ο Φιλελεύθερος»)

 

Μέλαθρον Αγωνιστών ΕΟΚΑ – Δώστε απλόχερα…

Παρακολουθώ κάθε χρονιά το τρίωρο πρόγραμμα «Οδός Ελευθερίας» από το ΡΙΚ1. Σκοπός του φιλανθρωπικού αυτού προγράμματος είναι η όσο το δυνατό συλλογή περισσότερων χρημάτων για τη συντήρηση και τη λειτουργία του Μελάθρου Αγωνιστών ΕΟΚΑ 1955-59. Το ίδρυμα αυτό δημιουργήθηκε το 1995 κοντά στο χωριό Παλώδια, 5χλμ από τη Λεμεσό.

Έκτοτε το ίδρυμα λειτουργεί αδιάκοπα παρέχοντας στέγη, τροφή, ιατρική περίθαλψη και πολλά άλλα υψηλού επιπέδου σε Κυπρίους που για οποιοδήποτε λόγο έπαθαν κάτι που αλλού δεν γιατρεύτηκαν.

Το Μέλαθρον Αγωνιστών ΕΟΚΑ 1955-59 είναι κτήμα και καμάρι του Κυπριακού Ελληνισμού και γι’ αυτό κάθε χρόνο προσφέρει λεφτά προκειμένου και να το βοηθήσει.

Άκουσα πολλά και φέτος αλλά και σε προηγούμενα χρόνια αφηγήσεις ανθρώπων που μπήκαν «νεκροί» που λέει ο λόγος και βγήκαν ζωντανοί. Άλλοι από δυστυχήματα, εγκεφαλικά ατυχήματα κ.ά.

Η ευγένεια, η καθαριότητα και η πλήρης κατάρτιση του ιατρικού και παραϊατρικού προσωπικού είναι τα κύρια χαρακτηριστικά του εξαίρετου αυτού ιδρύματος.

Δεν πρέπει μόνο τα άτομα να προσφέρουν σ’ αυτό το πολυδύναμο και πολυδιάστατο ιατρικό κέντρο. Οφείλει και το κράτος να προσφέρει πολύ περισσότερα.

Το καλύτερο μνημόσυνο προς τους πεσόντες αγωνιστές της ΕΟΚΑ 1955-59 είναι η εισφορά προς το Μέλαθρον που φέρει και το όνομά τους.

Του Σωτήρη Ρούσου, του Τρύφωνα και της Χριστίνας   

(Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Αντίλογος» - 5/11/2010)

 

Το Μέλαθρον Αγωνιστών της ΕΟΚΑ

Η πολυήμερη διαμονή του γράφοντος στο Μέλαθρον Αγωνιστών της ΕΟΚΑ, στην Παλώδια -από συγκυρία απρόσμενη αλλά και από εξίσου ολιγωρία του γράφοντος ασύγγνωστη- του έδωσε την ευκαιρίαν να διαπιστώσει ιδίοις όμμασιν την άρτια του ιδρύματος λειτουργικότητα.

Στην έννοια της αρτιότητας και της λειτουργικότητας εντάσσεται η ιατρική/νοσηλευτική περίθαλψη, η άψογη καθαριότητα, η διατροφή, ο λαμπρός κτηριακός εξοπλισμός και κατ’ εξοχήν η εξαίρετη συμπεριφορά του ιατρικού, νοσηλευτικού -αγγέλισσες του Ελέους θα τις αποκαλούσε ο μεγάλος Παλαμάς- αλλά και του υπαλληλικού προσωπικού.

Στο Μέλαθρον τυγχάνουν περίθαλψης αλλά και διαμονής εκατοντάδες ασθενείς, κατά πλειοψηφίαν αγωνιστές της ΕΟΚΑ αλλά και άλλοι ασθενείς, που βρίσκουν, όπως ήδη αναφέρθηκε, άψογη φροντίδα και διηνεκή, μέχρι της οριστικής αποθεραπείας τους, περίθαλψη.

Για το όλο προσωπικό και κατ’ εξοχήν το διευθυντικό του Ιδρύματος αξίζουν δημόσια συγχαρητήρια και ο προσήκων έπαινος. Θα ήταν παράλειψη αν δεν μνημονεύαμε τους πολυετείς αγώνες και τις διηνεκείς προσπάθειες του προέδρου του Διοικητικού Συμβουλίου του Ιδρύματος, Ανδρέα Αγγελό- πουλου, για τις υπεράνθρωπες προσπάθειές του να συστήσει το ίδρυμα, καθώς και του διευθυντή του ιδρύματος Θεοφάνη Παναγιώτου όπως και αρμόδιων πολιτειακών αξιωματούχων, μεταξύ των οποίων και του τέως προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας, Γλαύκου Κληρίδη, για τις άοκνες, πολυετείς συναφείς του προσπάθειες.

Πέτρος Στυλιανού

(Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Ο Φιλελεύθερος» - 22/2/2011)

 

Το Μέλαθρον Αγωνιστών ΕΟΚΑ 55-59

Θα ήθελα μέσα στα πλαίσια της εκδήλωσης της «Οδού Ελευθερίας» που οργανώνεται κάθε χρόνο για την προβολή του έργου του Μελάθρου Αγωνιστών ΕΟΚΑ 55-59 στην Παλώδια, να εκφράσω τη δική μου προσωπική εμπειρία, αλλά και τις δικές μου ευχαριστίες.

Την αλήθεια και το πραγματικό έργο που επιτελείται στο ίδρυμα αυτό, δεν μπορεί κανείς να αποτυπώσει, όσο ένας που έτυχε της φροντίδας και της αποκατάστασης στο Μέλαθρο, όσο και της οικογένειας, φίλων και αγαπημένων του προσώπων, που έζησαν από κοντά κάθε του στιγμή. Την ανθρώπινη ευαισθησία και την γλυκιά ψυχική συμπαράσταση, την συναντάς στα πρόσωπα όλων από τους ανθρώπους της διεύθυνσης, φυσιοθεραπευτών, καθαρίστριες μέχρι τον τελευταίο εργάτη και κηπουρό του Μελάθρου.

Η επαγγελματική κατάρτιση, η οργανωτική δομή και η υποδομή αποκατάστασης, είναι ευρωπαϊκών προδιαγραφών και δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από τα μεγάλα κέντρα αποκατά­­στα- σης, εκτός συνόρων της πατρίδας.

Όλα τα πιο πάνω δεν μου τα διηγήθηκαν, δεν τα διάβασα, αλλά τα έζησα προσωπικά, αφού η μοίρα δυστυχώς, όπως σε τόσους συνανθρώπους μας, έμελλε από τη μια μέρα στην άλλη, να με αφήσει στην αναπηρική καρέκλα.

Ο κόσμος χάθηκε, ο πόνος αντικατέστησε τη χαρά, το γέλιο έγινε κλάμα, τα όνειρα έγιναν εφιάλτης, η πίστη για τη ζωή και τους ανθρώπους, είναι πλέον παρελθόν, η μόνη ελπίδα ο θεός…

Όλες οι δυνάμεις μου με εγκατέλειψαν, όλα στην ψυχή μου μαύρα, η μόνη παρηγοριά μου τα γλυκά προσωπάκια των μικρών τότε παιδιών μου και η ζεστασιά και η αγωνία της γυναίκας μου, όλης της οικογένειας και των πιστών μου φίλων. Η κατάθλιψη, η απομόνωση και η ψυχική κατάρρευση, ακολουθεί πάντα αυτές τις περιπτώσεις, η αγάπη σου για τη ζωή γίνεται μίσος γιατί ακόμη ζεις.

Δυστυχώς, η ωμή πραγματικότητα είναι αυτή (μόνο αν το ζήσεις, μπορείς να το νιώσεις), γιατί οι πιο πολλοί από τους συνανθρώπους μας, που καταλήγουν και ζητούν τη βοήθεια και αποκατάσταση στο Μέλαθρο, είναι σε αυτή την άσχημη ψυχολογία και χωρίς αντιστάσεις ουσιαστικά, η ψυχική τους δύναμη, για να μην πω, ίσως ακόμη και σε μια χειρότερη κατάσταση.

Το ιατρικό προσωπικό, φυσιοθεραπευτές και διεύθυνση, πέραν των κινητικών ή ακόμη και ιατρικών προβλημάτων, που πρέπει να αντιμετωπίσουν, έχουν να αντιμετωπίσουν την άσχημη, καταθλιπτική πλέον ψυχολογία κάθε ασθενή. Χωρίς, την ψυχική σου δύναμη και τη δυνατή σου πίστη, αλλά και την αγάπη σου για τη ζωή, κανένα μηχάνημα και κανένας επιστήμονας δεν μπορεί να σε βοηθήσει.

Αυτό το γνωρίζουν πολύ καλά όλοι οι άνθρωποι του Μελάθρου και δέχονται τον καθένα, σαν μέλος της δικής τους οικογένειας, δεν αισθάνεσαι ξένος, σε αγκαλιάζουν, σε περιθάλπουν, σε φροντίζουν και σε αγαπούν, όπως ένα δικό τους άνθρωπο.

Το «Σπαρτιάτικο» βλέμμα και «Σπαρτιάτικη» προσέγγιση, είναι άγνωστα στο περιβάλλον του Μελάθρου, με αποτέλεσμα σιγά-σιγά να αρχίσω να αγαπώ τη ζωή, τα όνειρα μου να ξαναζωντανεύουν και η ψυχική μου δύναμη να επανέρχεται.

Η επίμονη κα εξαντλητική προσπάθεια των φυσιοθεραπευτών μου, άρχισε να βρίσκει τη δική μου πλέον, θετική επιμονή και πείσμα. Με αργά και σταθερά βήματα προόδου, αρχίζει το ταξίδι της επανένταξης μου στο κοινωνικό σύνολο. Ένα ταξίδι που κράτησε σχεδόν δύο χρόνια.

Ένα κουραστικό ταξίδι επιστροφής, γεμάτο αγωνία, πόνο, απογοήτευση για κάτι που δεν μπορούσα να καταφέρω, αλλά και χαρά για κάθε βήμα προόδου.

Η κάθε στιγμή χαράς και λύπης, ήταν συναισθήματα που άγγιζαν όλους, οικογένεια, φίλους, αλλά και φυσιοθεραπευτές μου, που συνεχώς με ενθάρρυναν και με έκαναν να πιστέψω ότι μπορούσα να τα καταφέρω να απαλλαγώ, από κάθε βοηθητικό μέσον διακίνησης μου.

Τα κατάφερα!!! Η δύναμη της θέλησης, η αγάπη για ζωή, η επίμονη προσπάθεια των φυσιοθεραπευτών μου και η αμέριστη ανθρώπινη συμπαράσταση διεύθυνσης και προσωπικού του Μελάθρου, με απάλλαξαν από κάθε βοηθητικό μέσο διακίνησης και αυτοσυντήρησης.

Όλα τα πιο πάνω είναι μια «κατάθεση» ψυχής, που πέρασαν κάποια χρόνια να καταθέσω, γιατί δεν τολμούσα, ούτε είχα το θάρρος, να επαναφέρω στη μνήμη μου όλα αυτά που έζησα και πέρασα.

Όμως, επ’ ευκαιρία της προσπάθειας που γίνεται, για ενδυνάμωση και επέκταση του ιδρύματος αυτού, ένιωσα την ανάγκη και υποχρέωση, με αυτή την επιστολή, να ευχαριστήσω από τη μια, αλλά και να τονίσω την αναγκαιότητα ύπαρξης, ενδυνάμωσης και στήριξης του ιδρύματος αυτού. Επίσης, θέλω με τη δική μου εμπειρία, να δώσω και ένα μήνυμα ελπίδας, σε όλους εκείνους τους συνανθρώπους μας, που με τον ένα τρόπο ή τον άλλο, δίνουν την δική τους μάχη, αποκατάστασης ή ανάρρωσης.

Θα ήταν λάθος, εάν μέσα από όλα αυτά δεν υπογράμμιζα και την υποχρέωση της πολιτείας, για την οικονομική στήριξη και βοήθεια, προς το Μέλαθρον Αγωνιστών ΕΟΚΑ 55-59 για το θεάρεστο έργο που επιτελεί.

Του Μάρκου Παντελίδη

Δημοτικός Σύμβουλος ΔΗΣΥ

Δήμου Αγίου Αθανασίου  

(Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα  «Αλήθεια» - 22/6/2011)

 

Facebook